Sir Robert Sephenson Smyth Baden-Powell Lord-Baron of Gilwell urodzony 22.II.1857r 

       Już od dziecka przejawiał zamiłowanie do przyrody. Zdecydowanie bardziej wolał skradać się w parku niż uczestniczyć w zajęciach szkolnych. Dlatego też był raczej przeciętnym uczniem. Do college’u w Charterhouse zdał jedynie dzięki protekcji (jego zmarły ojciec był szanowanym profesorem i to na jego imię powołała się matka Roberta zapisując go do szkoły). Ale Robert nie chciał niczego osiągać w taki sposób. Złożył papiery do innej szkoły, zdał egzamin i został przyjęty. Wybrał jednak powrót do Charterhouse. Tam każdy chłopiec miał swojego opiekuna, starszego od niego o trzy lata. Opiekunowie byli jak starsi bracia, służyli radą i pomocą. Szkoła otoczona była dużym parkiem, w którym Robert lubił znikać. W szkole ujawniły się jego talenty aktorskie oraz zamiłowanie do śpiewu. Po ukończeniu szkoły chciał zdawać do Oxfordu, lecz był na to zbyt słabym uczniem. Rektor uczelni był starym przyjacielem jego ojca, więc zgodził się na prywatną rozmowę kwalifikacyjną. Niestety nawet to nie pomogło. Wiedza Roberta okazała się być niewystarczająca. Następnie Robert złożył podanie o przyjęcie go do akademii Sandhrust- najstarszej i najbardziej cenionej akademii wojskowej w Anglii. Była to szkoła dla elity oficerskiej, słynąca z bardzo surowych egzaminów. Przed rokiem 1871 miejsca w tej szkole kupowano za bardzo duże pieniądze. Taka sama polityka dotyczyła dysponowania stanowiskami dowódczymi. Zmiana w postaci reformy kształcenia oficerów nastąpiła w 1871 roku. Robert zdawał na tę akademię w roku 1876, gdy obowiązywały już bardzo surowe egzaminy. Podczas egzaminów oceniano nie tyle wiedzę szkolną, co inteligencję, zdolność podejmowania decyzji, kojarzenia faktów, wyciągania wniosków. Na 717 kandydatów do tej uczelni, Robert Baden-Powell zajął drugą lokatę. Jako że należał do sześciu najlepszych otrzymał pewne przywileje: mógł wybrać sobie przydział wojskowy, natychmiast otrzymywał awans na podporucznika i nie musiał odbywać dwuletniego kursu przygotowawczego w Sandhrust, tylko natychmiast włączano go do czynnej służby. Bi-Pi wybrał przydział do kawalerii. Włączono go do 13 pułku huzarów, który stacjonował w Indiach. Jego jednostka miała bardzo dobrą opinię i wysokie morale, gdyż Robert dbał o życie kulturalne swoich żołnierzy. Sam rysował, pisał i reżyserował sztuki dla żołnierzy. Szkoląc kadetów zauważył zalety systemu małych grup. Podzielił wszystkich na 5-8 osobowe patrole z dowódcą na czele. Co tydzień organizował spotkania dowódców na których przeprowadzał szkolenia. Następnie dowódcy szkolili swoje patrole. Efekty były tak dobre i widoczne podczas manewrów, że dowództwo armii poprosiło Roberta o wyjaśnienie tego fenomenu, co też chętnie uczynił. Baden-Powell został oddelegowany do Afryki, gdzie brał udział w walkach przeciw plemionom murzyńskim oraz w stłumieniu powstania krajowców w Metableland. Awansuje dochodząc do rangi pułkownika w V pułku dragonów. Za obronę Mafeingu 12.X.1899- 17.V.1900 mianowany został generałem brygady.

        Mafeking to niepokaźna mieścina z domkami o blaszanych dachach, rozrzuconymi w szczerym polu i otoczonych rzeką Molopo. W czasie wojen w południowej Afryce zaatakowana przez Boerów. Miała niewielkie znaczenie militarne, jednakże po jej upadku droga do Rodezji stanęłaby otworem, a krajowcy musieliby przejść na stronę Boerów. Załoga osady liczyła tylko 1000 ludzi, niedawno uzbrojonych i zorganizowanych, ponadto ok. 600 białych kobiet i dzieci oraz ok. 7 tys. krajowców. W pierwszym szturmie załoga ta zatrzymała przeszło 10tys. Boerów. W ciągu siedmiu miesięcy szturmujący przypuścili tylko jeden poważny atak. Aby utrzymać się przez tak długi czas Baden-Powell zmuszony był użyć pewnych forteli:
- By stworzyć wrażenie, że osada zaopatrzona jest w reflektory którymi mogą oświetlać podchodzących podczas ewentualnego nocnego ataku, zbudowano jeden reflektor ze zbitych skrzynek po biszkoptach umocowanych na drągu. Lampę i karbid zakupiono u kupca. Ten zaimprowizowany reflektor ustawiano na ziemi i powoli obracano. Świecił tak przez kilka nocy z rzędu w coraz to innych częściach fortu, sprawiając wrażenie, jakby fort był bardzo dobrze zaopatrzony w reflektory i ewentualny atak nocny nie mógł zaskoczyć obrońców.
- Wroga trzymano w ciągłej gotowości, zwłaszcza nocą. Sam Baden-Powell wykonał blaszany megafon z którym podkradał się pod obóz wroga najdalej wysuniętymi rowami i komenderował niewidoczną armią przeprowadzającą nieistniejący atak.
- Jedzenia było bardzo niewiele, dlatego oszczędzano je jak tylko było to możliwe. Zjadano nawet konie i chleb pieczony z pudru ryżowego, używanego przez fryzjerów.
- Brak pieniędzy na żołd zmusił Baden-Powella do wydrukowania własnej waluty, która w 4-6 miesięcy po zakończeniu walk miała być wymieniona w królestwie na pieniądze. Jednak żaden z żołnierzy nie zgłosił się po odbiór żołdu, woleli zachować sobie te banknoty na pamiątkę. Podobnie było ze znaczkami pocztowymi. Bi-Pi zmuszony był drukować własne znaczki. Jego podopieczni jednakże, zamiast obowiązującego portretu królowej umieścili na znaczkach podobiznę Bi-Pi, co powodowało bardzo negatywny oddźwięk w Anglii. Jednak w uznaniu za zasługi Roberta, królowa uchyliła ten zarzut.
Podczas oblężenia, gdy brakowało ludzi i każde ręce chętne do pomocy były na wagę złota, Robert zauważył jak pomocne mogą być dzieci i młodzież. Garnęły się do pomocy z wielką ochota i radością, traktując swoje- nieraz ciężkie obowiązki- jak najlepszą zabawę. Co więcej- młodzi ludzie udowodnili, że można na nich liczyć i że są w stanie podołać nawet bardzo odpowiedzialnym zadaniom. Tak powstały chłopięce oddziały pomocnicze.
Podczas swej służby wojskowej Bi-Pi napisał podręcznik dla wywiadowców wojskowych zawierający podstawowe techniki podchodzenia, zbierania informacji etc. „Poradnik Skautingu”. Po zakończeniu oblężenia, w 1901 roku Baden-Powell organizuje w Transwalu korpus południowo-afrykańskiej policji konnej. Zostaje inspektorem kawalerii a wreszcie generałem-porucznikiem. Sam rezygnuje z dalszej kariery wojskowej w wieku 53 lat.
W krótkim czasie od wydania „Poradnika Skautingu” dla żołnierzy, okazuje się iż książka ta trafiła w ręce młodzieży, która zaczęła wykorzystywać zawarte w niej wskazówki do swoich zabaw i gier na łonie natury. Fakt ten stał się genezą całego ruchu skautowego. Sam Bi-Pi mówił, że uniknąć wojny można zaszczepiając w młodych wartości i umiłowanie pokoju. Najłatwiej zaś przekazywać idee poprzez skauting i wychowanie w kontakcie z przyrodą. „Ale to nie wystarczy. Zabawa- tak, że musi w niej kryć się większy sens. Orientacja to nic innego jak dążenie w terenie w stałym, kontrolowanym kierunku, aż do celu. To gra, która wciąga, ale można przenieść ją na korygowanie zachowania”. I tak oto narodził się skauting, dobrowolny, apolityczny ruch wychowania młodzieży, otwarty dla wszystkich, bez różnic klasowych czy rasowych, którego celem jest kształtowanie osobowości młodych ludzi tak, by mogli osiągnąć pełną sprawność psychiczną, fizyczną, społeczną i duchową jako jednostki, odpowiedzialni obywatele.
15.VII.1907- Robert Baden-Powell organizuje na wyspie Brownsea pierwszy, eksperymentalny obóz skautowy. Obóz trwał 25 dni, nazwany został „Mafeking” i łączył chłopców z różnych klas społecznych. Aby zniwelować różnice klasowe widoczne w ubiorze chłopców Robert wprowadził jednolity dla wszystkich mundur skautowy. Symbolem łączącym skautów stała się lilia- symbol czystości oraz stylizowanej igły kompasu, mającej przypominać o tym, że skaut zawsze podąża do celu, jakim jest praca nad własnym charakterem. Wstęga pod lilijką przypomina uśmiech skauta, a hasło „Be prepared” przypomina o stałej gotowości. Eksperymentalny obóz w warunkach polowych okazał się być wielkim sukcesem. Uczył młodych ludzi odpowiedzialności, zaradności, zdrowej rywalizacji a przede wszystkim był niezapomnianą przygodą i zabawą. W 1908 roku zostaje wydany „Scouting for boys”- Sakuting dla chłopców, będący podręcznikiem. Skauting zaczął się bardzo dynamicznie rozwijać i rozprzestrzeniać na cały świat. W pracy Roberta zaczęła pomagać mu jego żona- Olave Baden-Powell, zajmując się skautingiem żeńskim- guidingiem.

         W 1920 roku Robert został wybrany Naczelnym Skautem Świata, za pracę skautową otrzymał tytuł lorda-Barona Gilwell. W 1939 roku wyjechał na leczenie do Kenii, gdzie zmarł 8.I.1941r. Obecnie w posiadłości Gilwell Park mieści się międzynarodowy ośrodek skautowy.

            Histora powstania ruchu skautowskiego jest ściśle związana z jego założycielem- generałem Robertem Baden-Powellem. On to podczas swojej długiej służby wojskowej w armii Wielkiej Brytanii poczynił pewne spostrzeżenia dotyczące efektywności w działaniu żołnierzy wyszkolonych do wypełniania rozkazów jak bezmyślne maszyny oraz żołnierzy, którzy mogli w działaniu wykazać się własną inicjatywą. Stworzył system szkolenia wojskowych zwiadowców, który następnie został przyjęty w całej armii brytyjskiej. Inną rzeczą, którą zauważył podczas dowodzenia obroną miastem Mafeking w południowej Afryce było ogromne zaangażowanie i poświęcenie chłopców, których wykorzystano do pomocniczych zadań, takich jak opieka nad rannymi, dostarczanie wiadomości, itp. Zadziwiło go, że sprawowali się oni w sposób nadspodziewanie odpowiedzialny. Doszedł do wniosku, że chłopiec, który dostanie odpowiedzialne zadanie, spełni je niejednokrotnie lepiej od regularnego żołnierza.Te spostrzeżenia wobec faktu, że młodzież angielska także nie ma ona wyraźnych ideałów, jest apatyczna i znudzona uzmysłowiły mu, można dać jej możliwość na wartościowe spędzanie wolnego czasu, w postaci wyjazdów, różnych szkoleń, itp. Wszystkie te doświadczenia posłużyły mu do napisania artykułu, który ukazał się w 1906 r. w gazecie Brygad Chłopięcych pt. "Skauting dla chłopców". Artykuł ten zawierał podstawowe założenia nowego ruchu. Aby wcielić swój pomysł w życie, zorganizował eksperymentalny obóz na wyspie Brownsea w hrabstwie Dovset. Uczestniczyło w nim 20 chłopców podzielonych na 4 zastępy. Obóz trwał od 29 lipca do 9 sierpnia. Przez cały obóz chłopcy poznawali tajniki przyrody, budowali urządzenia obozowe oraz zdobywali sprawności w grach terenowych i sportowych. Wieczorem przy ognisku mieli okazję pośpiewać oraz posłuchać wojennych wspomnień generała.Na postawie uwag z obozu i swych wcześniejszych doświadczeń pisze podręcznik skautowy pt. "Skauting dla chłopców", w którym zawarł fundamentalne zasady ruchu, które są aktualne do dnia dzisiejszego. Wskazując na źródła idei skautowej B-B przyznawał, że zawarł w niej nie tylko własne pomysły, ale wzorował się także na zwyczajach różnych narodów i ludów, jak Japończycy, Indianie, wykorzystał koncepcje filozofów o uczonych, a nawet reguły średniowiecznych zakonów.Skauting bardzo szybko rozprzestrzenił się w całej Anglii, zmieniając surowy wiktoriański model wychowania. Podczas przemarszu skautów w 1909 roku razem z Baden-Powellem szło 9 tys. skautów. W 1910 roku organizacja skautowa w Wielkiej Brytanii liczyła 100 000 członków. Skauting wzbudza też ogromne zainteresowanie wśród dziewczyn. Szczególnie po tym, jak siostra Baden-Powella- Agnes napisała podręcznik skautowy dla dziewcząt. Ruch skautek powiększył się zwłaszcza po tym, jak Baden-Powell poznał młodszą od siebie entuzjastkę skautingu pannę Olave Soames, z którą zresztą wkrótce się żeni. Dla tworzącego się ruchu było zasadniczym momentem dla jedności światowego skautingu, który rozrasta się bardzo szybko. Sam Baden-Powell jest rzecznikiem powstawania organizacji narodowych. Chętnie spotyka się i rozmawia z osobami, które zakładają takie organizacje w swoich krajach.Ruch skautowy rozwija się dynamicznie także w innych państwach. Szczególnie w Stanach Zjednoczonych i w Polsce.W 1920 r. na Jamboree w Londynie B-P zostaje obwołany Naczelnym Skautem Świata, a jego żona taki sam tytuł otrzymuje kilka lat później. W 1926 r. skautki na Światowej Konferencji zastanawiały się nad ustanowieniem święta skautowego. Wszystkie były przekonane co do idei takiego dnia. Po dyskusjach postanowiono, że będzie to dzień urodzin Naczelnej Pary Skautowej, tj. 22 lutego. W dniu tym przed wojną skautki przesyłały sobie kartki z życzeniami. Zwyczaj ten przejęła organizacja męska po 1945 r.

1857
22.II Urodził się Robert Baden-Powell. Dzień 22.02 obchodzony jest na całym świecie jako dzień myśli braterskiej.

1899
Oblężenie Mafekingu podczas wojny Anglików z Burami. Robert Baden-Powell (Bi-Pi) szkoli młodych chłopców na "skautów": wywiady, łączność, podchodzenie, tropienie, pierwsza pomoc.

1902
W USA powstaje organizacja młodzieżowa "Woodcraft Indians" - Indian Leśnych Ludzi założona przez "Czarnego Wilka" - Ernesta Thompsona Setona.

W Anglii Bi-Pi wydaje książkę "Wskazówki do wywiadów" ("Aids to scouting"), gdzie zwraca uwagę na szkolenie młodych chłopców.

1907
Początki skautingu w Anglii.

29.VII obóz doświadczalny na wyspie Brownsea w hrabstwie Dovset. Jest to oficjalny rok powstania skautingu w Anglii.

1908
Książka Bi-Pi "Skauting dla chłopców" ("Scouting for Boys") - pierwszy typowo skautowy podręcznik.

1912
Bi-Pi ożenił się z Olave St. Clair Soames.

1913
lipiec - Wszechbrytyjski Zlot Skautów w Birmingham.

1920
Założenie Międzynarodowej Organizacji Ruchu Skautowego (World Organization of the Scout Movement). ZHP jednym z członków-założycieli.

I Jamboree w Londynie - Bi-Pi otrzymuje tytuł Naczelnego Skauta Świata.

1928
Założenie Światowego Stowarzyszenia Skautek i Przewodniczek (World Association of Girl Guides and Girl Scouts - WAGGGS). ZHP członkiem-założycielem.