Początki

Suwerenny Zakon Rycerski Świątyni Jerozolimskiej – Templariusze

     W 1118 roku Hugo de Payns wraz z ośmioma towarzyszami postanowił powołać do życia chrześcijańskie bractwo rycerskie, mające na celu obronę pielgrzymów w Ziemi Świętej. Inicjatywa spotkała się z przychylnym przyjęciem Króla Jerozolimskiego Baldwina II oraz ówczesnego Patriarchy Jerozolimy Garmonda. Król przeznaczył na siedzibę bractwa część pałacu na Wzgórzu Świątynnym, od którego przyjął nazwę późniejszy zakon. Papież Honoriusz II zatwierdził Zakon w roku 1128 podczas Soboru w Troyes, a regułę napisał sam Św. Bernard z Clairvaux, założyciel Zakonu Cystersów. Czerwony Krzyż został oficjalnie dodany do płaszcza zakonnego przez papieża Eugeniusza III w 1146 r. Papież Aleksander III bullą z 1170 roku uwolnił Zakon spod jurysdykcji biskupów, a Innocenty III zwolnił od posłuszeństwa władzy świeckiej, jak również od wszelkich opłat i ceł. Siedziba Wielkiego Mistrza mieściła się w Jerozolimie, po utracie Jerozolimy, została przeniesiona do Akki, po utracie Ziemi Świętej Templariusze przenieśli się na Cypr, a Wielki Mistrz rezydował w Limassol, później, ze względów praktycznych siedziba głowna została przeniesiona do Templum w Paryżu.   Król Francji Filip IV piękny był mocno zadłużony u Rycerzy Świątyni i począł wywierać nacisk na papieża, aby oskarżyć Zakon o herezję i przejąć majątek. Tak oto w piątek 13 października 1307 roku wszyscy Rycerze Świątyni we Francji zostali aresztowani i fałszywie oskarżeni. Odtąd uważa się 13 w piątek za pechowy dzień w całej Europie.

W zameczku w Promnicach odbywała się również Aukcja Charytatywna

PROJEKT AQUILA WSPOMÓŻMY ORŁY BIAŁE

Cechy gatunku 

Samice są nieznacznie większe od samców, lecz w upierzeniu nie ma różnic między płciami. Grzbiet i brzuch ciemnobrunatne. U dorosłych ptaków głowa i szyja jasna. Ptaki młode są całe ciemnobrunatne. Ogon krótki, układający się w wachlarz, klinowaty, z każdym rokiem staje się jaśniejszy, by po 5-6 latach stać się śnieżnobiały. Dziób ciemny u młodych, jaśnieje z wiekiem do jasnożółtego lub koloru kości słoniowej, woskówka żółta. Nogi żółte, skok do połowy nieopierzony .

Wymiary 

dł. ciała ok. 85-95 cm
rozpiętość skrzydeł: samce do 220 cm, samice do 240 cm
waga: samce 3,5-4,5 kg, samice 4-6 kg

Gniazdo 

Na drzewie, w pobliżu pnia. Zazwyczaj jedna para buduje ich kilka.

Jaja 

W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając dwa jaja (rzadko od 1 do 4) w marcu lub kwietniu.

Wysiadywanie 

Jaja wysiadywane są przez okres około 40 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 70 dniach.

 

Pożywienie 

Głównie ryby - duże leszcze, karpie, ale też szczupaki. Poluje również na ptaki (przede wszystkim wodne, do wielkości czapli/gęsi włącznie). Sporadycznie łowi ssaki. Zimą wzrasta udział ptaków w diecie. Przy braku świeżej zdobyczy zjadana jest również padlina.

 Zagrożenia 

Obecnie głównie utrata miejsc gniazdowych, spowodowana rekreacyjną zabudową brzegów rzek i jezior, oraz kurczeniem się powierzchni starych drzewostanów. Gniazda bielików potrzebują mocnych drzew jako podstawy. Nawet stuletnie drzewa nie zawsze spełniają te warunki. Oprócz tego bieliki często giną rozbijając się o napowietrzne linie energetyczne.

 Ochrona 

Objęty ochroną gatunkową ścisłą. Wokół gniazd bielików obowiązuje strefa ochronna: przez cały rok w promieniu do 200 m, a okresowo (od 1.01 do 31.07) - w promieniu do 500 m od gniazda.